De emigratie

 

Op deze pagina wordt het gehele verhaal verteld wat met onze emigratie te maken heeft.

 

    Hoe is het allemaal tot stand gekomen
    De reis en de eerste tijd in Nieuw-Zeeland
    Hoe is het nu
    2005

 

Hoe is het allemaal tot stand gekomen

In 1990 ben ik op vakantie geweest naar Australie en Nieuw-Zeeland. Toen ik terug kwam in Nederland bleef ik continue met de gedachte rondlopen hoe het zou zijn om in landen als Australie en Nieuw-Zeeland te wonen. Telkens als er iets over emigratie op TV kwam dan keek ik ernaar en dacht ik van dat ga ik ook nog eens doen.

In 1991 werd er in Nederland de allerlaatste voorlichings avonden gehouden over emigratie naar Nieuw-Zeeland. Samen met een collega van het werk erop af. Deze laatste avond werd ge-organiseerd in Motel Eindhoven. Toen we daar aankwamen zagen we dat het ontzettend druk was. Wij waren blijkbaar toch niet de enigen die ge-interesseerd waren in emigratie. Op deze avond werd veel informatie gegeven over hoe het eruit ziet en wat de mogelijkheden waren; met name voor startende ondernemers en agrariers. Dat zag ik niet zo zitten,want ik was helemaal niet van plan om een bedrijf op te zetten. Na deze avond in Eindhoven bleef het toch door mijn hoofd spelen om te emigreren. Alleen mijn collega liet al snel weten er toch niet op door te willen gaan. Dat betekende dus dat ik alleen zou moeten gaan. Ik begon op dat moment te twijfelen of ik het zelf nog wel door wilde zetten. Het was wel de allerlaatste kans dat ik m.b.v. Nederlandse emigratie dienst kon emigreren.

Er ging een tijd voorbij. in 1992 kreeg ik verkering met Marian. We gingen samenwonen en kochten in 1993 samen een huis. Dit was de eerste stap in de richting van vastigheid in Nederland. Ik begon steeds minder te denken om te gaan emigreren. Ik had het er met Marian wel eens over. Vooral als er weer wat op TV kwam,dan begon het weer op te borrelen. Maar meestal zakte het dan weer op de achtergrond.

Weer ging een lange tijd voorbij. In 1995 gingen Marian en ik trouwen. We wilde absoluut geen "standaard" bruiloft.   Daarom gingen we in Las Vegas trouwen. In 1998 werd onze dochter Susan geboren. Alles begon er nu toch wel op te lijken dat mijn wilde plannen over waren. "Huisje,boompje, beestje". We waren helemaal gesetteld.

In December 1998 kochten we onze computer. Alles erop en eraan en dus ook internet.Maar wat moet je zoal opzoeken als je een beginner bent op internet ? Op een gegeven moment ging Marian aan het zoeken en typte "emigratie" in bij een zoekmachine. Daarmee is het balletje aan het rollen gegaan. Wat was er veel te lezen en te vinden over dit onderwerp. Via verschillende omwegen zijn we uiteindelijk terecht gekomen op de website van Malcolm Pacific LTD.   We vulden online een vragen formulier in om te kijken of we kans maakten op emigratie naar Nieuw-Zeeland. We kregen te horen dat we een goede kans maakte en als we door wilde gaan dat we een ontzettende lange weg zouden moeten gaan afleggen om ons doel te bereiken. Na talloze emails,telefoontjes,faxen en postpakketen en enkele duizenden guldens/dollars kregen we op 9 Januari 2001 eindelijk ons paspoort met residence visa binnen. Het heeft ons uiteindelijk 2 jaar (!) gekost om ons doel te bereiken.

We nemen afscheid van familie,vrienden en bekenden en gaan op 1 maart 2001 met het vliegtuig naar Nieuw-Zeeland. Het avontuur gaat beginnen.

De reis en de eerste tijd in Nieuw-Zeeland

Op 1 maart 2001 gaan we dan met Familie en vrienden op weg naar Schiphol. Onderweg nog eens goed rondkijken,want dit zou voorlopig wel de laatste keer zijn dat we Nederland zien. Van de ene kant was ik dolgelukkig dat het nu allemaal door ging. Van de andere kant toch een beetje een raar gevoel van,wat staat er ons allemaal te wachten. Op schiphol worden de laatste foto's gemaakt en dan is de tijd aangebroken om afscheid te nemen. Dit is toch wel moeilijk,vooral als het emotioneel wordt. We vliegen met Garuda Airlines. Susan vindt het allemaal heel spannend. We hebben haar een paar kleine kadootjes gegeven zodat ze zich zelf in het vliegtuig wat kan vermaken. De vlucht loopt voorspoedig en voordat we het weten zijn we in Singapore. Susan slaapt inmiddels en merkt van de tussenstop in Singapore helemaal niets. We vervolgen onze reis. Onze volgende stop is Jakarta. Hier moeten we overstappen. We merken dat de temperaturen al erg hoog liggen. Op het vliegveld van Jakarta is niet veel te doen en we lopen maar wat rond. Na 3 uren gewacht te hebben gaan we verder naar Bali. Hier moeten we weer wachten op de volgende vlucht. Op dit vliegveld is aanmerkelijk meer te doen. Veel winkeltjes om te bekijken. Hier kopen we een extra tas,want we zijn nu wel zat om met onze winterkleding rond te sjouwen. Susan steelt de show op het vliegveld. De Indonesische bevolking vindt haar fantastisch met haar blonde haren en blauwe ogen. Susan wordt er helemaal verlegen van en kruipt iedere keer weg als ze haar vriendelijk willen begroeten. We beginnen al aardig in de war te raken wat betreft de tijd. Het is nu 2 maart 15:30 uur NL tijd. In Indonesie is het nu 2 maart 22:30 uur. Het zal straks nog wel erger worden aangezien we nog verder in tijd vooruit gaan. We vervolgen onze reis en vliegen via Australie naar Auckland. Nu begin ik het ook wel beu te worden en mag de reis wel afgelopen zijn. Ik wil vaste grond en een bed om in te slapen. Ik snap niet dat mensen zo uitgebreid kunnen slapen in een vliegtuig.

Op 3 maart 11.30 uur (NZ tijd) landen we op Auckland Airport. In Nederland is het nu 2 maart 23:30 uur. We zijn dus een dag kwijt geraakt met reizen. Bij de paspoortcontrole hoeven we niet aan te sluiten bij de lange rij van vakantiegangers,maar mogen we via de residence ingang naar binnen. We krijgen een stempel in onze paspoorten waarop staat dat we permanent in Nieuw-Zeeland mogen blijven. Nu nog onze bagage ophalen. We staan te wachten bij de lopende band. Het duurt allemaal erg lang. Dan blijkt ook nog eens dat de buggy er niet is. We doen aangifte en vervolgens gaan we naar de controlepost van de douane.  Hier laten we onze spullen door de MAF (Ministry of Agriculture and Forestry) controleren. Ze zijn erg streng momenteel vanwege de MKZ uitbraak in Engeland. Onze schoenen worden heel nauwkeurig gecontroleerd. Susan's schoenen worden met een spray bespoten omdat zij met deze schoenen in een schapenstal geweest was bij Ome Peter. Na de controle lopen we richting de uitgang. Susan ziet een herkenbare "M". "FRIETJES"roept ze. We besluiten om Susan maar haar zin te geven en pakken wat te eten. Daarna naar buiten en een taxi zoeken die ons naar het hotel brengt. Daar aangekomen nemen we een bad en vallen met z'n drieen meteen in slaap.

De dag erop, 4 maart, gaan we met onze spullen naar een ander hotel. Hier hebben we 2 slaapkamers en een klein keuken gedeelte. Dit is genoeg voor de komende 2 weken. We hebben met onze ouders gesproken aan de telefoon zodat ze weten dat we goed zijn aangekomen. Ze vertelden ons dat het vriest en sneeuwt in Nederland, terwijl het hier heerlijk weer is met zo'n 25 graden !

5 Maart. Vandaag beginnen met de eerste dingen te regelen,zoals naar de bank gaan (kijken of onze centen veilig zijn aangekomen) , krant kopen (voor de banen) en naar Malcolm Pacific LTD om onze documenten op te halen. Bij Malcolm Pacific LTD ontmoeten we Edwin Lowe die ons de afgelopen twee jaren begeleidt heeft met onze emigratie. Erg leuk om hem in levende lijve te spreken ! We vragen aan hem waar de dichtsbijzijnde auto dealers zitten,want we willen zo snel mogelijk mobiel zijn. Na een middagje "shoppen",rijden we terug naar het hotel met onze nieuwe auto; een Mitsubishi RVR 4x4. Ik (Ronald) voel me zeer in mijn nopjes met al mijn knopjes. Terug bij het hotel besluiten we om te gaan eten en vroeg te bed te gaan, want morgen gaan we op zoek naar een huis.

De dagen die hierop volgen bestaan voornamelijk uit, A4-tjes bij Real Estate agents ophalen waarop diversen huurhuizen staan. We besluiten om routes uit te stippelen om zodoende zoveel mogelijk huizen te kunnen bezichtigen in een zo'n kort mogelijke tijd. We moeten regelmatig onderweg stoppen voor Susan. Het is dan ook niet leuk voor een 2,5 jarige om de hele dag in de auto te moeten zitten. Inmiddels hebben we ook een mobiele telefoon aangeschaft om afspraken te maken met Real Estate agents en potentiele werkgevers. Op zondag 11 maart nemen we een dag vrij en gaan we met Susan naar Kelly Tarlton's underwaterworld en naar One Tree Hill (zonder tree inmiddels).

We zitten inmiddels alweer een week in Nieuw Zeeland. Het links rijden begint al te wennen. Het valt ons enorm tegen met het vinden van een redelijk huurhuis. De meeste huizen die we zien zijn oud en uitgeleefd. We zijn op zoek naar een wat nieuwer huis,maar die zijn er helaas niet zo veel in onze prijs categorie. Uiteindelijk vinden we een nieuw huurhuis. We ondertekenen het contract met de makelaar. Deze belde de dag erop dat het helaas niet door kon gaan omdat de eigenaar inmiddels zelf al een huurder gevonden had. Shit!   's Middags krijgen we weer een nieuw huurhuis te zien. Ook hier kregen we achteraf te horen dat de verhuurder zelf al iemand had gevonden. Iedereen wil blijkbaar een nieuwere woning hebben. We hebben nu nog een paar dagen voordat we uit het hotel moeten. Wat nu. We besluiten om een huis te zoeken in een hogere prijsklasse. Op 17 maart krijgen we weer een woning te zien, die er redelijk goed uitziet en nog beschikbaar is. We hoeven niet lang na te denken; dit wordt het!   Dit is een hele geruststelling voor ons want nu hebben we een vaste plek om te wonen. We gaan meteen de eerste benodigdheden kopen zoals bedden,stoelen,pannen,wasmachine,koelkast,magnetron en TV. Dit is dan ook meteen onze hele inboedel voor de komende tijd. We hopen dat de container met onze spullen spoedig zal aankomen. We verhuizen op 19 maart naar ons nieuwe adres. Eerst alles schoonmaken. Susan helpt vlijtig mee (o.a met in de weg te lopen). Daarna werden de bedden geleverd.    Alle knuffels van Susan krijgen een eigen plekje in haar nieuwe kamer. Vanaf nu kunnen we weer een "normaal" leven gaan leiden.

De volgende dagen besteden we aan het regelen van een telefoon aansluiting, internetprovider, gas en elektra. De wasmachine heeft de eerste was gedraaid en de koelkast hebben we gevuld. Vandaag hebben we een normale maaltijd gehad,bestaande uit aardappelen,vlees en groenten. Dat is wel lekker als je bijna 2 weken op diepvries maaltijden hebt moeten leven.

Ondertussen heb ik al de nodige contacten gemaakt met mensen die mij eventueel aan een baan kunnen helpen. Met mijn nieuwe internet account gaat dit allemaal een stuk makkelijker. Voor Susan hebben we een kinderdagverblijf/creche gevonden. We zijn benieuwd hoe het haar zal bevallen.

Op 5 april,heb ik mijn eerste interview per telefoon gehad. Dit was zo geregeld omdat ik anders in Wellington op sollicitatie gesprek zou moeten komen. Verders hebben we niet veel te doen op dit moment.We bezoeken wat dingen in de omgeving om ons zelf en vooral Susan bezig te houden. Ik hoop dat dit niet al te lang zal gaan duren. Het is dan ook de eerste keer in mijn leven dat ik werkeloos ben. Niks aan!

7 Mei. Inmiddels weet ik dat ik de baan waarvoor ik ge-interviewd ben niet krijg. Er komt echter een andere functie vrij waar ik een goede kans opmaak. Het blijft wachten. Zo ook op de inboedel; die is er ook nog steeds niet!  De herfst begint en hierdoor kunnen we niet meer zo vaak naar speeltuinen en strand gaan. We moeten ons nu proberen te vermaken binnenshuis. Dat valt niet mee met bijna geen spullen.

14 Mei. HOERA! Ik heb de baan en kan in Juni beginnen. Daar moet op gedronken worden!

15 Mei. HOERA! Alweer een goed bericht. Ze bellen dat onze container binnenkort geleverd zal worden.

24 Mei.  Hè hè, eindelijk,na 10 weken onderweg geweest te zijn staat de container voor de deur. Wat een genot om al je eigen spullen weer terug te zien. Het huis raakt langzaam vol. Het zal nog een heel karwei zijn om alles op orde te krijgen,maar dat is niet erg na een periode van verveling. We mogen nog niet alle dozen uitpakken,want morgen komt de MAF (Ministry of Agriculture and Forestry) deze controleren. We beseffen nu weer wat heerlijk het is om in je eigen bed te kunnen slapen en op je eigen bank te kunnen zitten. Voor Susan is het een groot feest, want elke doos die uitgepakt wordt lijkt op een kadootje. Vooral als haar dozen met spulletjes open gaan, knuffels, boeken, speelgoed.

25 mei. De MAF controleert de dozen, en volgens de agent ziet er alles prima uit. Volgens hem moeten ze deze controles wel uitvoeren, want wat somige mensen verschepen is volgens hem soms echt verschrikkelijk. Probeer je maar eens voor te stellen hoe voedsel eruit ziet na enkele maanden in een container.Voor ons is er dus niks aan de hand, we mogen alles houden en verder gaan met uitpakken en opruimen.

1 Juni. We gaan motors kijken. Resultaat : Ronald is nu de trots eigenaar van een gloednieuwe Honda Transalp !!! We hadden een tweede voertuig nodig en dit combineert prima met de auto. Het scheelt in ieder geval zo'n $ 10.- aan parkeerkosten elke dag als ik (Ronald) naar m'n werk moet, en Marian en Susan kunnen zo elke dag gebruik maken van de auto voor boodschappen, school, enz. Want met de fietsen die we uit Nederland hebben meegenomen zullen we hier niet ver komen. Het is nogal schuin, schots en scheef in Auckland.

Juli. We zijn ondertussen opzoek naar een eigen woning. Nu er vaste inkomsten zijn kan dit ook. Na vele woningen bekeken te hebben komen we uiteindelijk bij onze huidige woning terecht. Dit is een 7 jaar oud huis met een grondoppervlak van 4700 m2. Het huis is in perfecte staat. Het grenst aan een bush-reserve en we hebben dan ook een prachtig uitzicht hier. We zien het eiland Rangitoto vanuit de huiskamer, en vanuit de living/keuken kunnen we de sky-tower zien. We hebben allebei zoiets van : "als we hier gaan wonen, willen we vast niet meer weg."

3 Augustus. We zijn unconditional gegaan, wat inhoudt dat beide partijen accoord gaan met de verkoop van het huis. Vanaf 20 Augustus is het huis van ons. Het gaat hier trouwens allemaal wel wat makkelijker met een huis kopen dan in Nederland. Je zoekt via makelaars een huis, als je dan iets vind wat je wilt kopen, regelen beide partijen een advocaat en die laat je alles regelen. Dus op 20 Augustus kregen we de sleutel en het huis was van ons.

8 Augustus. Vandaag zijn we op examen geweest voor ons rijbewijs. Jawel, we moesten opnieuw een theorie-examen afleggen voordat we ons Nieuw Zeelandse rijbewijs konden krijgen. Een internationaal rijbewijs is namelijk maar een jaar geldig. Dan zijn er twee mogenlijkheden. Als je kunt aantonen dat je, je buitenlandse rijbewijs al langer dan twee jaar in bezit hebt, hoef je alleen een theorie examen af te leggen om een Nieuw Zeelands rijbewijs te krijgen. Anders moet je er ook een practisch examen bij doen. In ons geval dus alleen een theorie examen. Resultaat : Hoera ! Beide geslaagd !

20 Augustus. Grote verhuizing. Dit is hopenlijk de laatste voor een zeer lange tijd. Op ons huur-adres hadden we niet alles uitgepakt, omdat we wisten dat het toch tijdelijk zou zijn. Het zal goed zijn om eens echt te settelen, en we denken dat we hier ook wel een hele tijd zullen blijven.

Hoe is het nu

Vanaf augustus wonen we dus in ons eigen huis. Ik heb het nog steeds goed naar z'n zin bij telecom waar ik sinds juni 2001 werk. Daarnaast heb ik het druk m'n hobby, en het maaien van het gras, want dat aardige plakkie grond waar we op wonen moet ook onderhouden worden.  Susan heeft het erg goed naar haar zin op de pre-school en maakt vriendjes en  vriendinnetjes. Ze spreekt en verstaat al een aardig woordje engels.   Marian begint ook steeds meer mensen te leren kennen. Ondertussen is er weer een nieuwe verandering in ons leven gekomen: Jennifer. Onze dochter is geboren op 23 april 2002. Zo beginnen we ons langzaam thuis te voelen in Nieuw Zeeland.

 

2005

We zijn nu zo'n 4 jaar in Nieuw Zeeland. Ronald heeft sinds juli 2004 een nieuwe baan, hard werken, maar wel een interressante baan. Susan zit alweer een tijdje op primary school, dit jaar in year 2. Ze doet het uitermate goed, en heeft het ook echt goed naar haar zin. Jennifer zit ook sinds kort op pre-school, en het bevalt haar ook erg goed.Op 12 november 2004 is Michael onze zoon geboren. Een prachtig kereltje die ons gezin echt compleet maakt. Ik zelf (Marian) heb het momenteel lekker druk met mijn gezinnetje, en hoef me dan ook geen moment te vervelen.Nieuw Zeeland is nog steeds een prachtig land, alhoewel ik er nog steeds maar heel weinig van gezien heb. Het is in ieder geval een goed land om kinderen groot te brengen.